Wiele dobrych idei zaczyna się od jednego przełomu, od „momentu zero”. Coffideas powstało inaczej. To nie było olśnienie, które spadło z nieba, ale suma setek spotkań, obserwacji i rozmów. To był proces – jak układanie kostki o wielu ściankach, gdzie sens pojawia się dopiero wtedy, gdy zaczniesz łączyć elementy z pozornie odległych światów.
W Coffideas od początku mieszamy te światy: biznes, sport, muzykę i edukację. Choć nie mają wspólnej etykiety, łączy je wiele – ludzie przychodzą na wydarzenia, bo chcą czegoś więcej niż tylko suchych informacji, nic nie wnoszących rozmów. Szukają energii, inspiracji i relacji. Często to najważniejsze „poruszenie” nie działo się podczas głównej prezentacji, ale pomiędzy nimi – w korytarzu, przy kawie, w krótkiej rozmowie, która nagle stawała się ważniejsza niż cała agenda.
Był jednak taki moment, w którym suma naszych doświadczeń nabrała jasnego kierunku. Pojawił się jeden, inżynierski wniosek: umiejętność słuchania i rozmawiania to fundament. Bez tego nie ma społeczności, współpracy ani prawdziwego rozwoju.
Ten wniosek dojrzewał wszędzie – od korporacyjnych sal po środowiska, gdzie zaufanie jest jedyną walutą. W pewnym momencie zrozumieliśmy, że rozmowa przestała być „miłym dodatkiem” do wydarzeń. Stała się istotą, dla której ludzie w ogóle wychodzą z domu. Tak narodziło się Coffideas – nie jako kolejny format, ale jako inżynieria relacji, która oddaje ludziom ich największą supermoc: czas na rozmowę z sensem.
The Flat White Economy
W tle historii Coffideas stoi Flat White Economy. To zjawisko, które mówi jasno: rozwój świata nie dzieje się w tabelach, ale w przestrzeniach spotkań. Kawa to tylko symbol – rytuał, który tworzy kontekst dla wymiany myśli. W świecie pośpiechu miejsca spotkań są katalizatorem społecznej energii, ale aby ta energia nie wyparowała, potrzebuje ramy.
Zrozumieliśmy, że rozmowa nie może być dziełem przypadku czy improwizacji. Musi być formatem – powtarzalną metodą, która zadziała w każdej kulturze organizacyjnej, na każdym wydarzeniu. Tak narodził się fundament Coffideas: 15 minut.
Dlaczego 15 minut?
Ta liczba to czysta pragmatyka. 15 minut nie służy do „załatwienia tematu” od A do Z. Służy do tego, by coś uruchomić. To impuls. Człowiek wychodzi z jedną nową perspektywą, jednym zdaniem, które w nim zostaje. Wdrożenie zmiany nie dzieje się przy stoliku – ono dzieje się później, w życiu i w pracy, bo te 15 minut często zmienia sposób patrzenia albo poserza perspektywę.
Coffideas to odpowiedź na paradoks naszych czasów. Wszyscy chcemy relacji, ale świat wpycha nas w tryb działania bez kontaktu – w zadania, priorytety i powiadomienia. Konferencje i warsztaty mają nas łączyć, ale często nie wiemy, jak to zrobić w praktyce. Metoda zdejmujemy ten ciężar z barków uczestników. Dajemy strukturę, która zamienia „miły dodatek” w dialog generatywny.
Zaprojektowana dla wszystkich
Na wydarzenia przyjeżdżamy po wiedzę, ale zostajemy dla ludzi. Chcemy poczuć, że nasze doświadczenie jest dla kogoś cenne i że nie jesteśmy sami ze swoimi wyzwaniami. Tu właśnie Coffideas realizuje swoją misję, godząc dwa pozornie odległe światy:
- Dla introwertyka/introwertyczki klasyczny networking to kosztowny wysiłek.
- Dla ekstrawertyka/ekstrawertyczki to łatwy start, który często grzęźnie w powierzchownym small talku.
Metoda zdejmuje z obu tych grup ciężar „umiejętności networkingu”. Coffideas daje ramę, która introwertykowi gwarantuje bezpieczeństwo, a ekstrawertykowi dostarcza głębi i sensu. Uczestnicy/uczestniczki muszą niczego sprzedawać ani grać roli – maja za zadanie: po prostu przez 15 minut być w rozmowie.
W tej metodzie odwracamy rolę technologii. Telefon, który zazwyczaj nas rozprasza, tutaj staje się narzędziem wpsierającym realne spotkania. Aplikacja prowadzi za rekę tak aby można skupić się na rozmowie.
A potem zaczyna się proces, który rozbija konferencyjną statyczność. Mechanizm łączenia w czwórki (jeden temat, trzy perspektywy) zamienia ekrany w elementy gry. Ludzie szukają się w tłumie, podnoszą telefony, czasem wchodzą na krzesła, by odnaleźć swoją grupę. To moment, w którym technologia przestaje odciągać od człowieka, a zaczyna łączyć - generować ruch, lekkość i energię, których tak bardzo potrzebujemy w świecie pełnym cyfrowych ścian.
Strutkura 15 minutu
Najważniejsze w Coffideas nie jest to, jak ludzie się znajdują, ale to, co dzieje się wewnątrz tych piętnastu minut. Ten czas to precyzyjnie zaprojektowany rytm:
- Deinicja tematu: Zaczynamy od doprecyzowania tematu. „Problem z szefem” to tylko hasło; „mój szef nie czyta moich maili” to już konkret, z którym można pracować. To tu dzieje się pierwszy przełom.
- Dialog generatywny: Przez jedenaście minut grupa nie tylko dyskutuje, ale generuje nową jakość – zderza perspektywy, których uczestnik nie znalazłby we własnej bańce.
- Takeaways: Na końcu każdy mówi, co zabiera dla siebie. To domyka proces i sprawia, że rozmowa nie rozmywa się w „było miło”, ale zostawia w głowie trwały ślad.
Strutkura, nie powstała od razu, a była dopracowana w kolejnych iterecjach (przez kolejne spotkania). Wielokrotnie podważaliśmy założenia testując, co będzie gdy je zmienimy. Tak powstała dopracowana metodyka Coffideas.
Jednak największą lekcją, jaką wynieśliśmy z Coffideas, całkowicie wywróciła nasze założenia. Intuicyjnie myśleliśmy, że sukcesem będzie „dostałem odpowiedź na mój problem”. W praktyce okazało się coś zupełnie innego.
Aż osiem na dziesięć osób wychodzi z sesji z poczuciem szczęścia nie dlatego, że coś otrzymały, ale dlatego, że ich doświadczenie było komuś potrzebne. Coffideas przypomina nam o fundamentalnej prawdzie, o której w trybie zadaniowym często zapominamy: największa wartość płynie z tego, co możemy dać drugiemu człowiekowi. To jest ta supermoc rozmowy, którą uwalniamy przy każdym stoliku.
Metoda rosła naturalnie. Setki rozmów, tysiące uczestników, dziesiątki organizacji. Szybko okazało się, że Coffideas to coś znacznie większego niż „fajny networking”. Przez 5 lat metoda stała się narzędziem wspierającym różnorodność, inkluzywność i budowanie relacji w rozproszonych strukturach.
W świecie, gdzie wskaźnik „S” w ESG często sprowadza się do suchych statystyk demograficznych, my pokazujemy głębszy wymiar: efekt sieciowy. Pokazujemy, jak ludzie realnie się łączą, jak rodzi się współpraca i gdzie bije serce organizacji.
Stworzyliśmy metodykę, w której technologia nie jest celem, ale inżynierskim wsparciem dla ludzkiego zachowania. W Coffideas nigdy nie chodziło o samą aplikację. Chodzi o to, by ludzie zrobili coś, co w teorii jest banalne, a w praktyce bywa dziś najtrudniejsze: usiąść ze sobą i naprawdę porozmawiać.
Gdybyśmy mieli zostawić jedną myśl, która trzyma tę całą historię w ryzach i najtrafniej opisuje nasz sens, brzmiałaby ona tak:
6.1. Coffideas - aplikacja - state of the art
Aplikacja Coffideas została zaprojektowana w myśl zasady, która jest moim fundamentem: technologia powinna wspierać nasze naturalne zachowania, a nie próbować je zmieniać. Narzędzie ma sens tylko wtedy, gdy wchodzi w nasze życie organicznie, stając się cichym wspólnikiem ludzkich mechanizmów.
To dlatego moment losowania w Coffideas zmienia się w „grę” – czarno-biały formularz ustępuje miejsca kolorowej ikonie, która pozwala ludziom błyskawicznie odnaleźć się w tłumie. To pozornie prosty zabieg, ale w praktyce to czysta inżynieria doświadczenia: zamieniamy konferencyjny chaos w rytm i lekkość.
Przez lata iteracji doprowadziliśmy to rozwiązanie do poziomu state of the art. Jeśli budujesz własne produkty lub oceniasz narzędzia, z których korzystasz, te dwa filary naszej filozofii UI/UX mogą być dla Ciebie kluczową inspiracją:
Radykalna minimalizacja: Mniej znaczy „mogę”
Większość aplikacji popełnia błąd „nadmiaru obfitości”, wierząc, że użytkownik sam wybierze to, czego potrzebuje. W sytuacji stresu, hałasu i intensywności wydarzenia, ludzie nie wybierają – oni się gubią.
- Nasze podejście: Interfejs Coffideas zawiera dokładnie to, co niezbędne w danym ułamku sekundy.
- Efekt: Jasna hierarchia informacji zdejmuje z barków użytkownika ciężar decyzyjny. Pokazujemy tylko to, co ważne „teraz”. Reszta zostaje schowana, by nie rozpraszać uwagi, która jest naszą najcenniejszą walutą.
Technologia jako wsparcie ludzkich zachowań, nie cel
Aplikacja nie jest bohaterem spotkania. Bohaterem jest rozmowa. Dlatego każde rozwiązanie w interfejsie służy temu, by użytkownik jak najszybciej... odłożył telefon i spojrzał w oczy drugiemu człowiekowi. Dobry design to taki, który staje się niewidzialny w momencie, gdy zaczyna się dziać prawdziwa magia między ludźmi.
Drugim filarem naszej metody jest projektowanie z perspektywy ról. Na każdym etapie rozwoju Coffideas zadawałem sobie to samo pytanie: „Co ta osoba widzi i czuje w tym konkretnym momencie?”. To podejście pozwoliło nam stworzyć interfejs, który nie zakłada idealnych warunków laboratoryjnych, ale działa w prawdziwym świecie – świecie eventowego chaosu, stresu i nieprzewidywalności.
Jako technologiczny humanista, buduję systemy, które „niosą” logikę procesu za człowieka, zdejmując z jego barków ciężar decyzyjny. Oto jak to wygląda w praktyce:
Empatia projektowa: zamykanie oczu
- Uczestnik: Chce wejść w proces bez wysiłku. Nie chce uczyć się aplikacji, chce doświadczenia. Interfejs musi być dla niego jak instynkt.
- Host/organizator: Ma na głowie tysiąc rzeczy. System musi być dla niego „bezpieczną bazą” – informować, uspokajać i podpowiadać kolejny krok.
Panel Hosta: State of the art w warunkach bojowych
To tutaj widać różnicę między aplikacją „ładną” a „użyteczną”. Panel prowadzącego w Coffideas to kokpit, który w czasie rzeczywistym odpowiada na pytania, zanim host zdąży je zadać:
- Status obecności: Widzisz liczbę osób online i offline. Wiesz dokładnie, czy ktoś właśnie wyszedł z sali, czy połączenie zostało zerwane, bez zgadywania i liczenia głów.
- Logistyka tematów: System natychmiast pokazuje, ile mamy zaakceptowanych tematów i ile stolików możemy z nich uformować.
- Zarządzanie dynamiką: Jeśli brakuje nowych wątków, system pozwala jednym kliknięciem przywrócić wartościowe tematy z poprzednich sesji.
Wszystkie te krytyczne dane są dostępne na jednym ekranie, bez przeklikiwania się przez menu. Dzięki temu host nie musi trzymać w głowie całej statystyki wydarzenia – może skupić się na ludziach i ich energii, bo system dba o fundamenty.
W Coffideas technologia nie jest „kolejnym zadaniem” dla organizatora. Jest inteligentnym asystentem, który sprawia, że prowadzenie skomplikowanej sesji staje się tak naturalne i płynne, jak parzenie dobrej kawy.
Wszystko na bierząco
Kolejnym fundamentem aplikacji Coffideas jest paradygmat "Instant live". W świecie eventów, gdzie każda sekunda przestoju zabija energię sali, technologia musi być przezroczysta i natychmiastowa. U nas wszystko dzieje się w czasie rzeczywistym: rejestracja uczestnika, edycja danych czy zmiana statusu są od razu widoczne w panelu hosta. To „instant live” daje prowadzącemu rzadki luksus – poczucie pełnej kontroli nad dynamiką tłumu. Widzisz, gdzie ludzie utknęli, a gdzie proces płynie, i możesz reagować zanim pojawi się zniecierpliwienie.
Jednak jako inżynier i praktyk wiem, że nawet najpiękniejszy interfejs polegnie, jeśli nie przygotujemy go na starcie z rzeczywistością. A rzeczywistość eventowa bywa brutalna:
- Padające Wi-Fi przy 300 osobach.
- „Martwe strefy” zasięgu LTE w betonowych biurowcach.
- Restrykcyjne polityki bezpieczeństwa na telefonach służbowych.
Dlatego w Coffideas zastosowaliśmy inżynierię odporności.
Dieta danych (Minimal data transfer)
Świadomie ograniczyliśmy ilość przesyłanych informacji do absolutnego minimum. Aplikacja nie „puchnie” od zbędnych skryptów. Dzięki temu działa stabilnie nawet tam, gdzie inne narzędzia wyświetlają błąd połączenia. To nasza odpowiedź na realia, w których internet bywa dobrem luksusowym.
Pamięć stanu (State persistence)
To mechanizm, który docenia się dopiero w sytuacjach kryzysowych. Jeśli uczestniczce „wysypie” się przeglądarka, padnie bateria lub na chwilę straci zasięg – system nie każe jej zaczynać od zera.
- Po powrocie widzi dokładnie to samo miejsce: ten sam formularz, to samo oczekiwanie na losowanie lub ten sam stolik, do którego została przypisana.
To zdejmuje z barków uczestnika frustrację, a z barków hosta – konieczność pomocy technicznej. Technologia Coffideas jest jak dobra infrastruktura: nie zauważasz jej, gdy działa, ale jesteś wdzięczny, że „pamięta o Tobie”, gdy coś pójdzie nie tak. Projektujemy na błędy, by doświadczenie pozostało bezbłędne.
To, co nazywam Inżynierią Płynności, domyka mechanizm skanowania kodu QR. W Coffideas kod nie jest tylko linkiem do strony głównej – to inteligentny klucz. Jeśli uczestnik straci połączenie i ponownie zeskanuje QR, system bezbłędnie rozpoznaje: „To Ty, jesteś przypisany do Niebieskiego Stolika”.
Zrezygnowaliśmy z klasycznej rejestracji (login, hasło, mail), bo to bariera, która zabija energię. Jednak dzięki utrzymywaniu ciągłości stanu, uczestnik ma poczucie, że system o niego dba. To komfort znany z zaawansowanych aplikacji, przeniesiony do lekkiego, przeglądarkowego formatu, który nie wymaga instalacji.
Interaktywny manual
Większość narzędzi oferuje instrukcje w formie PDF-a lub osobnej podstrony z pomocą. To błąd projektowy – zmusza użytkownika do przełączania kontekstu i gubienia flow w momencie, gdy jest najbardziej skupiony. W Coffideas manual jest integralną częścią aplikacji i działa w sposób absolutnie unikalny:
- Zasada „Living components”: W manualu nie ma tylko screenshotów i opisów. Tam są żywe komponenty.
- Działanie bez przełączania: Jeśli czytasz o tym, jak zmienić język wydarzenia, wewnątrz tekstu instrukcji znajdziesz dokładnie ten sam przełącznik, który jest w ustawieniach. Możesz go kliknąć i zmienić język... czytając instrukcję.
- Kontekstowa sprawczość: Jeśli manual mówi o kategoriach, widzisz w nim aktywny moduł zarządzania nimi. Czytasz „co i dlaczego”, i robisz to od razu, w tym samym miejscu.
To filozofia i wygoda, w której wiedza o procesie i narzędzie do jego realizacji stają się jednym. Manual przestaje być „instrukcją obsługi”, a staje się aktywnym przewodnikiem, który prowadzi hosta za rękę przez cały proces – od przygotowań, przez dynamikę sesji, aż po podsumowanie.
Zdejmujemy z organizatora/ki stres związany z „nauką systemu”. W Coffideas system uczy Cię przez działanie, pozostając spójnym i przewidywalnym od pierwszego do ostatniego kroku.
Coffideas, to proces ewolucyjnego projektowania. Interfejs osiągnął status state of the art nie dlatego, że narodził się w z jednego projektu - szkicu, ale dlatego, że zmieniał się z wydarzenia na wydarzenie - hartował się w boju. Każda funkcja przeszła przez sito setek interakcji, a to, co zostało, to czysty ekstrakt użyteczności.
Jako projektant, jako odpowiedzialny za ten obszar, podjąłem najtrudniejszą z decyzji: decyzję o rezygnacji. W świecie technologii „więcej” jest łatwiejsze niż „mniej”. Sztuką jest powiedzieć: „tego nie robimy, bo to tylko efektowny szum”. Dzięki temu Coffideas nie cierpi na przerost formy. Ma dokładnie to, co trzeba – we właściwym momencie i dla właściwej osoby.
Dla nas obu to najczystsza definicja dobrej technologii:
- Nie próbuje olśnić swoją obecnością.
- Nie zmusza użytkownika do podziwiania interfejsu.
- Po prostu usuwa przeszkody, by ludzie mogli robić to, co najważniejsze.
W Coffideas tym „czymś ważnym” jest prawdziwa rozmowa. Aplikacja jest tylko (i aż) katalizatorem. Ma sprawić, że kontakt z drugim człowiekiem stanie się instynktowny, szybki i możliwy nawet wtedy, gdy Wi-Fi zawodzi, a sala konferencyjna przypomina labirynt.
6.2. Pandemia: kiedy „offline only” musiało spotkać się z rzeczywistością
Pandemia była dla Coffideas momentem „sprawdzam”. To wtedy nasze fundamentalne założenie – że jesteśmy narzędziem wyłącznie offline – zderzyło się z rzeczywistością świata, który z dnia na dzień zamknął się w czterech ścianach.
Jako technologiczny humanista, stoisz wtedy przed najtrudniejszym dylematem: trzymać się ortodoksyjnie swojej wizji i czekać, aż świat wróci do normy, czy spróbować przenieść „duszę” rozwiązania tam, gdzie ludzie najbardziej jej potrzebują, mimo że warunki są dalekie od ideału?
Starcie z dogmatem: „Tylko w realu”
Od początku Coffideas miało swoją fizyczność. To nie była tylko rozmowa – to był ruch, szukanie grupy, podnoszenie telefonów, energia sali. To były te wszystkie „mikro-zachowania”, które budują zaufanie, zanim padnie pierwsze słowo. Dlatego na każde pytanie o wersję online odpowiadaliśmy: „nie”. Baliśmy się, że w sieci Coffideas stanie się kolejnym nudnym Zoomem, gdzie zamiast energii spotkania mamy tylko kafelki z twarzami.
Moment, w którym „nie” stało się wyzwaniem
Pandemia nie tylko zabrała nam sale konferencyjne, ale przede wszystkim drastycznie zwiększyła zapotrzebowanie na to, co Coffideas daje najlepiej: poczucie sensu i więzi. W świecie izolacji rozmowa przestała być „miłym dodatkiem”, a stała się towarem deficytowym, niezbędnym do przetrwania w zdrowiu psychicznym i zawodowym.
To wtedy zrozumieliśmy, że jeśli naszą misją jest wspieranie rozmowy, to nie możemy dezerterować tylko dlatego, że kanał komunikacji się zmienił. Wyzwaniem nie było „zrobienie wideokonferencji” – tych było aż nadto. Wyzwaniem było: jak przenieść inżynierię zaufania i dynamikę grupy do świata, w którym nie można podać sobie ręki?
Historia pandemii w Coffideas to opowieść o pragmatycznym buncie. Przez pierwsze pół roku, jak większość świata, czekaliśmy. Wierzyliśmy, że "offline only" to nasz nienaruszalny dogmat. Ale kiedy rzeczywistość zaczęła się rozciągać w nieskończoność, musieliśmy dokonać adaptacji. Jako inżynierowie procesu wiedzieliśmy jedno: jeśli nie sprawdzimy tego w boju, idea może po prostu zgasnąć.
Podjęliśmy decyzję o budowie prototypu online.
To był "partyzancki" setup – Google Meet, proste linki, okienka i mikrofony. Ale w tym surowym środowisku szukaliśmy odpowiedzi na fundamentalne pytanie: czy sercem Coffideas jest fizyczność, czy struktura?
Wynik testów nas zaskoczył. Okazało się, że:
- Rama 15 minut działa wszędzie – w sieci dyscyplinuje nawet bardziej niż na sali.
- Dialog generatywny jest możliwy przez ekran, jeśli ludzie mają jasny cel i bezpieczną strukturę.
- Głód sensu online był tak ogromny, że Coffideas stało się dla uczestników antidotum na "zoom fatigue". To nie był kolejny call – to było spotkanie z człowiekiem.
Najtrudniejsza decyzja: Świadomy powrót
Mieliśmy w rękach działający produkt online. Mogliśmy iść w skalę, w zasięgi, w globalny rynek, który wtedy rozpaczliwie szukał narzędzi do zdalnej integracji. Mogliśmy zostać "Zoomem dla relacji".
A jednak, mając gotowy prototyp i dowody na to, że to działa... wyłączyliśmy serwery online.
Zrobiliśmy to z pełną świadomością. Zrozumieliśmy, że choć metoda może działać w sieci, to naszą misją i unikalną wartością jest ratowanie spotkań twarzą w twarz. W świecie, który nieodwracalnie zaczął uciekać w cyfrę, postanowiliśmy zostać strażnikami analogowego zaufania.
Wróciliśmy do korzeni nie dlatego, że online się nie dało – wróciliśmy, bo wiedzieliśmy, że w "nowej normalności" fizyczna obecność, zapach kawy i możliwość spojrzenia komuś w oczy bez pośrednictwa kamery staną się najwyższym luksusem. Wybraliśmy bycie katalizatorem tam, gdzie technologia zazwyczaj przegrywa: w budowaniu głębokiej, fizycznej wspólnoty.
Decyzja o rezygnacji z gotowego, działającego prototypu online, gdy cały świat pędził w stronę cyfryzacji, była aktem odwagi projektowej. Z biznesowego punktu widzenia mogła wyglądać jak krok wstecz, ale z perspektywy inżynierii zaufania była to jedyna droga, by zachować duszę Coffideas.
Zrozumieliśmy wtedy fundamentalną różnicę: w internecie proces można odtworzyć, ale obecności nie da się zasymulować.
Wybór głębi zamiast zasięgu
Wybierając „offline only”, świadomie postawiliśmy na jakość doświadczenia obecności. Coffideas to nie tylko wymiana informacji – to energia, która powstaje, gdy ludzie dzielą tę samą przestrzeń, ten sam rytm i ten sam zapach kawy. To fizyczne przemieszczanie się po sali, szukanie wzroku partnera z grupy i te 15 minut bycia „tu i teraz”, bez powiadomień na krawędzi ekranu.
Wiedzieliśmy, że:
- Online daje skalę i wygodę, ale często pozostaje tylko kolejną aktywnością w kalendarzu.
- Offline daje relację, która ma swoją wagę, teksturę i realne skutki w świecie fizycznym.
Technologia jako most, a nie cel
Pandemia była dla nas testem granicznym, który przyniósł najważniejszą lekcję: to, że potrafimy coś przenieść do sieci, nie oznacza, że powinniśmy to robić. Coffideas narodziło się z potrzeby ratowania ludzkich więzi w świecie, który wypycha nas w tryb „działania bez kontaktu”. Gdybyśmy zostali w sieci, stalibyśmy się częścią problemu, który chcieliśmy rozwiązać.
Dzisiaj Coffideas pozostaje wierne korzeniom. Nie wykluczamy, że wersja online kiedyś wróci – być może jako dar dla społeczności w formule Creative Commons, by inni mogli na jej bazie eksperymentować. Jednak dla nas serce metody bije tam, gdzie ludzie są naprawdę obok siebie. To świadome trzymanie się istoty pozwala nam oferować coś, co w cyfrowym świecie stało się towarem luksusowym: prawdziwe, fizyczne spotkanie z drugim człowiekiem.